มาอัพบล็อกแบบจริง ๆ จัง ๆ สมกับเด็ก(อยาก)จะโกอินเตอร์หน่อยดีกว่า
หลังจากโดดเรียนภาษาอังกฤษปรับพื้นฐานที่โครงการมาสองเดือนกว่า
ก็ถูกโทรมาตามให้ไปเรียน วันนี้เลยเป็นวันแรกที่ได้ไปเรียน
ไปถึงทุกคนต่างก็มีเพื่อนกันหมดแล้ว มีเราไปคนเดียว ทั้งเหงาทั้งเซง
เบื่อด้วย ไม่มีไรทำ แถมมีเราที่ต้องตื่นไปเรียนทั้งภาคเช้าภาคบ่าย
ในขณะที่คนอื่นเรียนแค่ภาคบ่าย วันแรกตื่นเต้นมาก ๆ ต้องไปคุยกับมิสเตอร์
ที่เป็นคนฟิลิปปินส์ คนนี้เป็นคนสอบสัมภาษณ์ด้วย ใจดีมาก ๆ ขี้เล่นช่างคุย
เฮฮาเป็นกันเองแบบสุด ๆ แล้วก็มีอีกคน คนนี้จะไม่ค่อยเจอ เขาดูมีงานรัดตัว
อยู่ตลอดเวลา ชื่อ มิสเตอร์ริชาร์ด... ได้ยินกิติศัพท์มานานว่าดุและน่ากลัวมาก
เขาเป็นคนนิ่ง ๆ ขรึม ๆ ไม่ค่อยพูด เลยดูน่ากลัว และเป็นคนเข้มงวดด้วย
วันนี้ภาคเช้า มีเพื่อนร่วมห้องอีกสองคน ชื่อ บอ กับ เอ (ชื่อตัวย่อ)
ตอนแรกก็เกร็ง ๆ แต่เพราะในห้องมีกันแค่สามคน สุดท้ายตอนหลัง ๆ
ก็เริ่มคุ้นกับเอมากขึ้น เพราะเป็นคนเทคแคร์ดี ในคลาสก็เรียนง่าย ๆ
ให้พูดกับอ่านอย่างเดียวเลย เวลาพูดส่วนใหญ่ก็จะคุยทั่ว ๆ ไป
ถามความชอบ หนัง การ์ตูน หนังสือ อะไรแบบนี้กันไป บรรยากาศในคลาส
เรียนสบายมาก ๆ ง่าย ๆ เรื่อย ๆ สนุกและก็ไม่ค่อยน่าเบื่อ คงจะเพราะมีคนน้อยด้วย
ส่วนภาคบ่ายมีคนเกือบยี่สิบคน ค่อนข้างจะน่าเบื่อ เสียงดังวุ่นวาย
การสอนก็เหมือนกับภาคเช้าเลย ชวนคุยไปเรื่อย ส่วนใหญ่จะเป็นเกมส์ให้
แข่งกันตอบ แบ่งฝ่ายชายหญิง เก็บแต้มกันไป คนที่เคยมาเรียนแล้วก็สนุกกันใหญ่
ส่วนเรานั่งอยู่ท้ายห้องไม่ขอออกตัวใด ๆ ทั้งสิ้น และดูเขาเฮฮากัน
รู้สึกชอบคลาสภาคเช้ามากกว่า ก่อนเลิกคลาสก็มีให้เขียนเรียงความสั้น ๆ
หน้าเดียว นั่งหยิบไอโฟน ไอพอด บีบี ทอร์คกิ้งดิก มาแปลหาคำศัพท์กันใหญ่
ชอบตอนเขียนเรียงความมาก เพราะทุกคนจริงจังมาก แล้วในห้องก็จะเงียบมากด้วย
(ชอบอยู่เงียบ ๆ สงบ ๆ มีเสียงบ้าง แต่ไม่เยอะขนาดนี้)
ถ้ามานั่งในห้องแล้วจะรู้เลยว่า เสียงมันโครตดังมากกกก
และเนื่องจากเราไม่ค่อยมา ก็เลยต้องมีคุย(ที่ออกแนวสัมภาษณ์)กันก่อนกลับบ้าน
โอเค รอบแรกมิสเตอร์ฟิลิปปินส์ ชิล ๆ เพราะเขาเป็นคนไม่ซีเรียสอยู่แล้ว
เรานั่งผลัดกันตอบกับเพื่อน (เป็นเพื่อนที่โรงเรียน อยู่ห้องเดียวกัน แล้วไปเหมือนกัน)
โชคดีที่ยังมีเพื่อนไม่งั้น ภาคบ่ายเราคงฆ่าตัวตาย มันน่าเบื่อมากจริง ๆ
แบบเราไม่รู้จักใครเลย ส่วนตัวก็ไม่ใช่คนเฟรนลี่อะไรมากมายด้วย
แต่สิ่งที่ไม่น่าเชื่อมันตามมาทีหลัง เพราะเราคุยกับมิสเตอร์ฟิลิปปินส์เสร็จแล้วต้อง
ไปคุยกับมิสเตอร์ริชาร์ดดดดด อ๊าดดดด อ๊าดดดด !!!!!!
คนที่ใคร ๆ ก็บอกว่า โหด ดุ เข้ม และงวดมากกกกกก
ใจงี้เต้นตุบตับ ๆ เหมือนกำลังจะสอบสัมภาษณ์สมัครงานอะไรสักอย่าง
ตื่นเต้นมาก แรก ๆ ก็ค่อนข้างดุ แต่พอพูดถึงเรื่องกาแฟหน่อยนะ
คุณพี่โม้ใหญ่เลย ท่าทางจะชอบกาแฟมาก บอกว่าไอนะชอบเฟรชคอฟฟี่
บดแล้วชง แต่ไอชอบดื่มเฉพาะตอนกลางวันนะ เพราะดื่มตอนดึก ๆ ก็หลับอยู่ดี
หลัง ๆ เริ่มฮา เพราะเฮียเขาพูดไทยชัดมากกกก จนแอบตกใจ แถมยังมีเรื่องเซอร์ไพรส์
เคยสอนโรงเรียนหนูอีกต่างหาก แต่เมื่อสิบปีที่แล้วอ่ะนะค่ะ พอดีเพิ่งเข้าเมื่อสี่ปีที่แล้ว
แล้วก็เม้าท์เรื่องโรงเรียนที่เรียน เฮียเขาไม่ชอบกฏบางข้อ แล้วก็ซิสเตอร์เข้มงวดมากไป
เม้าท์ ๆ กันแป๊ปเดียว มีหัวเราะด้วย เฮฮา ถึงไม่มากแต่ก็โอเคเลยล่ะ
แป๊ปเดียวก็ไทม์อัพ ต้องบอกลากันซะล่ะ ประทับใจเฮียมาก ๆ
ตอนแรกโครตดุเลย หลัง ๆ เฟรนลี่เหมือนเฮียจะหลุดเก๊กขรึม :-)
(สมัยหนุ่ม ๆ เขาหล่อนะ แอบเห็นรูปเก่า ๆ สีซีเปีย แต่คุณพี่เขาก็ไม่แก่มากนะ)
マルセル デ バンプス Marcel de Vamps: 「Dear Girl ~Stories~」